ప్రతిబింబం

గాయపరిచే వెలుగు | ఫణీంద్ర కుప్పిలి  అబద్ధాల అలలు ఎంత ఎగసిపడ్డా సత్యం సముద్రంలా నిశ్చలంగా నిలుస్తుంది.. మేఘాలు సూర్యుణ్ని కప్పినంత మాత్రాన వెలుగు తన ఉనికిని కోల్పోదు.. కాలం కొన్నిసార్లు అసత్యానికి విజయ కిరీటాన్ని తొడిగినా.. చరిత్ర చివరికి సత్యానికే జయధ్వజాన్ని ఎగురవేస్తుంది.. ​మాయ మాటల మైకంలో  మనసు క్షణకాలం మురిసిపోవచ్చు.. కానీ గాయపరిచే నిజం మాత్రమే  నిదురిస్తున్న ఆత్మను మేల్కొలుపుతుంది.. 30.05.2026

  సముద్రం | ఫణీంద్ర కుప్పిలి  ​పడి లేస్తూ.. లేచి పడుతూ.. తీరాన్ని తాకాలన్న ఏకైక తపనతో అలుపెరుగని కాల గమనంలా, ఫలాపేక్ష లేని నిష్కామ యోగిలా.. నిరంతరం, నిర్విరామంగా తనను తాను పునర్నిర్మించుకుంటూనే ఉంటుంది.. ​మనిషీ  కాలం విసిరే గాయాల రాళ్ళను అనుభవాల ముత్యాలుగా మార్చుకుంటూ.. అవమానాల సుడిగుండాల నుండి ఆత్మగౌరవ తీరానికి చేరాలని నిత్యం తపిస్తాడు.. ​ఎందరో వదిలివెళ్ళిన స్మృతుల శిథిలాలను హృదయ గర్భంలో నిశ్శబ్దంగా దాచుకుని, ఉపరితలంపై మాత్రం అనంత ప్రశాంతతను నటిస్తాడు. ​ఎన్ని తుఫానులు విరుచుకుపడ్డా, ఎన్ని తీరాలు దూరమై వెక్కిరించినా.. అతడు ఆగడు, ఆగలేడు.. సముద్రానికి తరంగమేదో.. మనిషికి చైతన్యమది.. ప్రయాణమే తన స్వభావమని, పోరాటమే తన ఉనికికి పరమార్థమని.. సముద్రపు లోతుల్లో దాగున్న మౌనానికి తెలిసినట్టే, మనిషి ఆత్మకూ తెలుసు.. 28.05.2026

చీకటి తర్వాత…| ఫణీంద్ర కుప్పిలి  చీకటి తర్వాత వెలుగు వస్తుంది.. కానీ వేకువ భారాన్ని మోయలేని కొన్ని భుజాలు రాత్రిలోనే విరిగిపోతాయి. ఓటమి విజయానికి తొలి మెట్టు అంటారు.. కానీ కన్నీటి మట్టిలో నడిచేవాడికి ప్రతి అడుగూ ఒక అగాధమే.. ఆదర్శాలు ఎండమావులై పిలుస్తాయి.. పరుగెత్తి చేరేసరికి ఖాళీ చూపులే మిగులుతాయి.. ఆశ అనే సన్నని దారాన్ని పట్టుకుని నిరాశ అగాధంలో మనిషి వేలాడుతూనే ఉంటాడు.. దారమూ తెగదు..నేలకూ తగలదు.. జనన మరణాల ఈ కాలచక్రం విముక్తి కోసం కాదు.. తిరగడం మాత్రమే తెలిసిన గుడ్డి గుర్రంలా సాగుతుంది.. అవును, వెలుగు వస్తుంది.. కానీ అది ఆరిపోయిన దీపాన్ని వెలిగించదు.. కాలిపోయిన సత్యాలను చూపే నిలువుటద్దమై మిగులుతుంది.. 19.05.2026

గాయాల చిరునామా |  ఫణీంద్ర కుప్పిలి తీరం దాటేవరకే వారధి… ఆపై అది జ్ఞాపకాల శిథిలం.. తీయని మాటల వెనుక దాచిన గాయాల చిరునామాలు. అవసరాల అంచున ఆప్యాయతల నాటకం… తెరపడగానే మిగిలేది మౌనపు లోయ.. నమ్మిన గుండెకు మోసం ఎప్పుడూ రక్తస్రావమే. ప్రతి ద్రోహం ముక్కలైన అద్దంలా మనల్ని వెక్కిరిస్తుంది. పరాయివాడి బాణం కంటే… మనవాడి విషపు స్పర్శే ఎక్కువ బాధ. నిశ్శబ్దంగా… ఊపిరిని చిదిమేస్తూ…!! 09.05 .2026

జ్ఞాపకాల తీరంలో | ఫణీంద్ర కుప్పిలి  ఆలోచనలు ఎడతెరిపి లేకుండా సముద్రపు అలలు వలె అనంతంగా సాగిపోతున్నాయి.. మారిపోయిన బంధాలు.. మరిచిపోయిన అనుబంధాలు.. నీటి పై వృత్తాల్లా చెదిరిపోతుంటే.. ​కాలం అనే ఇసుక తిన్నెపై నిన్నటి అడుగులు చెరిగిపోతున్నాయి.. కనుపాపల వెనుక దాచుకున్న కలలు కన్నీటి ధారల్లో కరిగిపోతున్నాయి.. ​ఎదురుచూపుల తీరంలో ఒంటరిగా.. మౌనమే భాషగా, శూన్యమే తోడుగా.. నిశ్శబ్దం వినిపిస్తున్న ఈ గుండె చప్పుడు ఏ తీరాన్ని చేరుతుందో.. ఏ జ్ఞాపకంలో ఆగుతుందో! 02.05.2026